پروژه‌ها و قوانین

هنگام ذخیره یا جستجو نام آن را بگویید، و پروژه از همان لحظه وجود دارد — بدون ساختار پوشه، بدون راه‌اندازی؛ شروع یک پروژه ده پیام هزینه دارد. هر پروژه حافظه، دانش و تمرکز خاص خود را دارد که با یک هدف یک‌خطی تعیین می‌شود. به صورت محلی، ذخیره‌سازی روی دیسک خودتان و به تشخیص خودتان است؛ در حالت میزبانی‌شده، طرح شما مقدار مشخصی فضا دارد و در صورت نیاز می‌توان بیشتر افزود. حافظه برنامه شما نیز فقط پروژه دیگری است که روی همان ساز‌وکار اجرا می‌شود.

هر پروژه، یک متخصص است؛ آن دارای حافظه، قوانین و تاریخچه‌ای از تصمیمات خودش است. وقتی یک جلسه را در آن باز می‌کنید، نماینده شما از قبل آگاه شده است؛ از قوانین، وضعیت فعلی و تصمیمات گرفته شده هفته گذشته. نیازی به توضیح مجدد یا یادآوری نیست؛ اطلاعات لازم از قبل در دسترس است.

مبلغی که هزینه بقیه پروژه را تأمین می‌کند

ارزشمندترین دقیقه در این محصول، همان دقیقه‌ای است که برای تعیین قوانین یک پروژه صرف می‌شود. آن قوانین را یک بار بنویسید — چگونه باید این پروژه انجام شود، چه چیزهایی اهمیت دارند، از چه چیزهایی باید اجتناب کرد — و هر بار که جلسه‌ای باز شود، به طور خودکار از آن‌ها آگاه خواهد شد.

هرگز داستان پروژه‌تان را دو بار تعریف نمی‌کنید، نه در برابر یک نماینده جدید و نه روی یک دستگاه متفاوت. آن یک دقیقه فقط یک بار صرف می‌شود، و نماینده‌ای که فردا می‌آید، از قبل می‌داند.

یادداشت‌ها: جایی که جلسه قبلی متوقف شد

عامل شما تحویل کار خود را می‌نویسد — کار کجا ایستاده، چه چیزی در جریان است، چه چیزی بعدی است — یک یادداشت برای هر جلسه و هر پروژه، پنج یادداشت آخر نگه داشته می‌شود. جلسه بعدی با آن آغاز می‌شود. شما کامپیوتر را روشن می‌کنید، می‌گویید «ادامه بده»، و کار از همان‌جا که مانده بود ادامه می‌یابد.

لایه تیم، طبق شرایط خودتان.

وقتی به اشتراک می‌گذارید، به شرایط خودتان به اشتراک می‌گذارید. در حافظه‌ی میزبانی‌شده، یک کلید لازم نیست همه‌کاره باشد. دامنه‌ی آن را به پروژه‌های انتخابی محدود کنید، فقط‌خواندنی یا خواندن‌ونوشتن — شکل مناسب برای یک پیمانکار، یک کار CI، یا یک عامل تک‌منظوره که هیچ دلیلی ندارد بقیه‌ی کارهای شما را ببیند. brain شما، قوانین شما، کلیدهای شما.

تیم‌های انسانی. یک پیمانکار کلیدی دریافت می‌کند که فقط پروژه مشتری را می‌بیند و نه چیز دیگر. وقتی قرارداد پایان می‌یابد، شما یک کلید را لغو می‌کنید — نه اینکه حافظه مشترک را باز کنید.

ناوگان‌های عامل. یک کار CI، یک ربات تحقیقاتی، یک عامل تک‌منظوره — هر کدام دقیقاً همان حافظه‌ای را دریافت می‌کنند که برای کارشان لازم است. عاملی که فقط می‌تواند بخواند، هرگز نمی‌تواند حذف کند.

چندین هارنس، یک حافظه. Claude Code را اجرا کنید، OpenClaw و Codex را در برابر همان Brain — اما به هر یک کلید خودش را بدهید، شکلدهیشده به میزان اعتماد شما. عامل خودمختار همیشهفعال که با دنیای خارج صحبت میکند، فقط در یک پروژه دسترسی خواندنی دارد؛ ابزار روزانه شما همه چیز را دارد. حافظه مشترک بدون شعاع انفجار مشترک—مشکلی که هر سیستم چندعاملی به آن می‌خورد، در جای درست حل شده.

حذف، عمدی است.

حذف کاری عمدی است؛ هر چیزی که ذخیره می‌کنید، در اختیار شماست تا آن را حذف کنید — چه یک پروژه، چه یک عبارت دقیق، یا کل حساب، از طریق پنل و با هویت خودتان. حذف یک پروژه، تاریخچه آن را نیز با خود می‌برد؛ حذف حساب، حافظه رمزگذاری‌شده را به طور کامل نابود می‌کند. اینکه عامل‌ها چه چیزهایی می‌توانند لمس کنند و چه چیزهایی نمی‌توانند، پرسشی جداگانه است و پاسخ کوتاه آن در زیر آمده است.

فاصله بین گفتن اینکه قرار است کاری انجام دهید و انجام آن، همان جایی است که کار به آرامی نابود می‌شود. لجر آن شکاف را پر می‌کند. همان‌طور که گفتگوهای شما ذخیره می‌شوند، این برنامه به دنبال نیات است و هر یک از آن‌ها را به یک ردیف در حالت انتظار برای شما تبدیل می‌کند.

بگویید «دفتر را بررسی کن» و ایجنت شما ردیف‌ها را یکی‌یکی نشان می‌دهد — شما به هر کدام با یک کلمه پاسخ می‌دهید. آن‌هایی که باشان تمام کردید حذف می‌شوند؛ بقیه می‌مانند تا با آن‌ها کار کنید — یا تا کارهای بعدی نشان دهند انجام شده، کنار گذاشته یا منسوخ شده‌اند و خودبه‌خود حذف می‌شوند. هیچ وضعیتی، هیچ تخته قدیمی نیست؛ انبوه فقط کوچک‌تر می‌شود. هیچ کاری که قصد انجامش را داشتید بی‌سروصدا ناپدید نمی‌شود.

حافظه هر پروژه مخصوص همان پروژه است. یک رویه به همه کارهای شما تعلق دارد. یک playbook مارک‌داون را یک بار بنویسید، آن را برای کل حساب خود ذخیره کنید و هر ایجنتی در هر پروژه و روی هر دستگاهی می‌تواند آن را بگیرد و دنبال کند — استقرار، گزارش هفتگی، اجرای ترجمه، هر بار به همان یک روش.

گردش کار را یک بار می‌نویسید و دیگر هرگز. playbookها هرگز هرس نمی‌شوند. نمونه اجراشده همان اطلس است: ایجنت شما نقشه کل سیستم شما را به‌صورت playbookها می‌کشد و یک قاعده به هر جلسه می‌گوید که آن‌جا هست. playbookها و اطلس →

هر پروژه دیوارکشی شده است. رکوردهای ساماندهی‌شده خودش، قوانین خودش، گراف خودش، یادداشت‌های خودش، برنامه خودش و دفتر کل خودش. قوانین عمومی بالای همه آن‌ها می‌نشینند و به هر پروژه می‌رسند؛ قوانین خودِ پروژه فقط به خودش می‌رسند. پلی‌بوک‌ها تنها قفسه مشترک در سراسر حساب‌اند، چون رویه‌ای که یک بار نوشته می‌شود قرار است همه‌جا اجرا شود.

دو کلاینت یعنی دو پروژه و دو کلید. در حافظه‌ی میزبانی‌شده، کلیدی که به یک پروژه محدود است نمی‌تواند پروژه‌ی دیگری را ببیند، نمی‌تواند در آن جست‌وجو کند، و نمی‌توان به او گفت که پروژه‌ی دیگری وجود دارد. تنها چیزهایی که هرگز از مرزها عبور می‌کنند، مواردی هستند که خودتان درخواست می‌کنید: جست‌وجویی که بدون نام بردن از پروژه‌ای انجام می‌شود، و پیشنهاددهنده وقتی فکر می‌کند یک نشست در جای اشتباهی ثبت شده است.

هیچ‌چیز نشت نمی‌کند، مگر آنکه شما بخواهید.

قوانین دستورالعمل‌های ثابتی هستند که همراه با اکثر پیام‌ها بارگذاری می‌شوند. بقیه اطلاعات در آغاز جلسه می‌آید: هر پروژه چیست، جلسات قبلی کجا رها شده‌اند، و فهرستی از آنچه دانسته می‌شود — پیش از پاسخ دادن عامل، در مقابل اوست. برای همه کارهایتان یا فقط یک پروژه قوانین تعیین کنید، و آن‌ها نحوه کار هر عاملی را همه‌جا شکل می‌دهند. ذخیره یا تغییر یک قانون یک پیام هزینه دارد؛ حذف آن رایگان است.

قوانین، برنامه درسی کوراتور است.

در حین کار، حافظه آنچه گفته شده را می‌خواند و آنچه یک جلسه آینده نیاز خواهد داشت را نگه می‌دارد: تصمیمات ذخیره می‌شوند، حقایق تغییر یافته ادغام می‌شوند، و ادعاهایی که واقعیت از آن‌ها گذشته حذف می‌شوند. قوانین شما همان برنامه‌درسی‌ای هستند که مشخص می‌کنند چه چیزهایی اهمیت دارند. شما قانون را یک بار می‌نویسید و بدون آنکه کسی بخواهد، اجرا می‌شود.

شما هرگز یکی را بایگانی نمی‌کنید.

هیچ ذخیره‌ای، هیچ برچسبی، و هیچ آیین «زمینه مرا به خاطر بسپار» وجود ندارد. گزینش در حین کار انجام می‌شود، نه وقتی به یاد آورید که بخواهید. شما هرگز چیزی را ثبت نمی‌کنید — و حافظه کارش را انجام می‌دهد، چه کسی به یاد آورد که از آن بپرسد و چه نه. مخزنی که برای بررسی باید از نماینده بخواهید، فقط به اندازه تمایل مدل به پرسیدن خوب است؛ اما این یکی خودش کار را انجام می‌دهد.

تنها چیزی که هیچ مدلی نمی‌تواند لمس کند.

آرشیو خام گفت‌وگوها سند اصلی است و هیچ ایجنتی به آن دسترسی ندارد. تهدید، ایجنت خود شماست — یک اشتباه، یا دستوری مخرب که در چیزی که از او خواسته شده بخواند پنهان شده — و با این حال او نمی‌تواند حتی یک پیام را حذف کند یا به تاریخچه اخیر شما دست بزند. آرشیو همچنان متعلق به شماست.

← چگونه کار می‌کند به عامل خودتان بگویید آن را نصب کند