پروژه‌ها و قوانین

هنگام ذخیره یا جستجو، نام آن را وارد کنید؛ از همان لحظه پروژه ایجاد می‌شود — بدون ساختار پوشه، بدون نیاز به تنظیمات، و بدون محدودیت در تعداد پروژه‌هایی که می‌توانید داشته باشید. حافظه برنامه شما نیز تنها یک پروژه دیگر است که روی همان سیستم اجرا می‌شود.

هر پروژه، یک متخصص است؛ آن دارای حافظه، قوانین و تاریخچه‌ای از تصمیمات خودش است. وقتی یک جلسه را در آن باز می‌کنید، نماینده شما از قبل آگاه شده است؛ از قوانین، وضعیت فعلی و تصمیمات گرفته شده هفته گذشته. نیازی به توضیح مجدد یا یادآوری نیست؛ اطلاعات لازم از قبل در دسترس است.

مبلغی که هزینه بقیه پروژه را تأمین می‌کند

ارزشمندترین دقیقه در این محصول، همان دقیقه‌ای است که برای تعیین قوانین یک پروژه صرف می‌شود. آن قوانین را یک بار بنویسید — چگونه باید این پروژه انجام شود، چه چیزهایی اهمیت دارند، از چه چیزهایی باید اجتناب کرد — و هر بار که جلسه‌ای باز شود، به طور خودکار از آن‌ها آگاه خواهد شد.

هرگز داستان پروژه‌تان را دو بار تعریف نمی‌کنید، نه در برابر یک نماینده جدید و نه روی یک دستگاه متفاوت. آن یک دقیقه فقط یک بار صرف می‌شود، و نماینده‌ای که فردا می‌آید، از قبل می‌داند.

لایه تیم، طبق شرایط خودتان.

وقتی چیزی را به اشتراک می‌گذارید، آن را بر اساس شرایط خودتان انجام می‌دهید. یک کلید لزوماً نباید قدرتمند باشد؛ می‌توانید آن را فقط برای پروژه‌های مشخص، در حالت فقط خواندنی یا خواندنی-نوشتنی تنظیم کنید؛ این شکل مناسبی برای یک پیمانکار، یک کار CI، یا یک ابزار ویژه است که نیازی ندارد بقیه کارهای شما را ببیند. مغز شما، قوانین شما، کلیدهای شما.

تیم‌های انسانی. یک پیمانکار کلیدی دریافت می‌کند که فقط پروژه مشتری را می‌بیند و نه چیز دیگر. وقتی قرارداد پایان می‌یابد، شما یک کلید را لغو می‌کنید — نه اینکه حافظه مشترک را باز کنید.

ناوگان‌های عامل. یک کار CI، یک ربات تحقیقاتی، یک عامل تک‌منظوره — هر کدام دقیقاً همان حافظه‌ای را دریافت می‌کنند که برای کارشان لازم است. عاملی که فقط می‌تواند بخواند، هرگز نمی‌تواند حذف کند.

چندین هارنس، یک حافظه. Claude Code را اجرا کنید، OpenClaw و Codex را در برابر همان Brain — اما به هر یک کلید خودش را بدهید، شکلدهیشده به میزان اعتماد شما. عامل خودمختار همیشهفعال که با دنیای خارج صحبت میکند، فقط در یک پروژه دسترسی خواندنی دارد؛ ابزار روزانه شما همه چیز را دارد. حافظه مشترک بدون شعاع انفجار مشترک—مشکلی که هر سیستم چندعاملی به آن می‌خورد، در جای درست حل شده.

حذف، عمدی است.

حذف کاری عمدی است؛ هر چیزی که ذخیره می‌کنید، شما می‌توانید آن را حذف کنید. فرآیند حذف در سطوح مختلف و در دو سیستم انجام می‌شود: پنل حساب کاربری که در هر مرحله نیاز به تأیید انسانی دارد، و داده‌هایی که نماینده‌ها می‌توانند به آن‌ها دسترسی داشته باشند. اما آرشیو مکالمات خام تنها چیزی است که هیچ نماینده دیگری نمی‌تواند به آن دسترسی پیدا کند. هیچ نماینده‌ای نمی‌تواند یک پیام را حذف کند، و هیچ نماینده‌ای اصلاً نمی‌تواند به اطلاعات سه ماه گذشته دسترسی داشته باشد. تهدیدی که مدل‌سازی شده، نماینده خود شماست؛ یک اشتباه، یا یک دستور مخرب که درون چیزی که از آن خواسته شده تا بخواند، پنهان شده است. حافظه‌ی انتخاب‌شده مشتق شده است؛ آرشیو، اصلی است.

فاصله بین گفتن اینکه قرار است کاری انجام دهید و انجام آن، همان جایی است که کار به آرامی نابود می‌شود. لجر آن شکاف را پر می‌کند. همان‌طور که گفتگوهای شما ذخیره می‌شوند، این برنامه به دنبال نیات است و هر یک از آن‌ها را به یک ردیف در حالت انتظار برای شما تبدیل می‌کند.

بگوید «دفتر حساب‌ها را بررسی کنید.» و نماینده شما در میان ردیف‌ها قدم می‌زند و حکمی را از پیش تعیین کرده است؛ کار تمام شده، شواهد نیز وجود دارد؛ دیگر بی‌فایده است؛ اما هنوز ارزش انجام آن را دارد – و شما با چند کلمه پاسخ می‌دهید. بررسی پانزده ردیف حدود دو دقیقه طول می‌کشد. هیچ وضعیت خاصی وجود ندارد و تعداد ردیف‌ها کمتر و کمتر می‌شود؛ ردیف‌هایی که باقی می‌مانند، به صورت گزارش‌های کوتاهی درمی‌آیند که نماینده شما به تنهایی آن‌ها را تکمیل می‌کند.

این تفاوت اهمیت دارد. حافظه یک پروژه مخصوص خود آن پروژه است – چه در مرحله‌ی اجرا، چه در گزارش‌های هفتگی، چه در فرآیندهای ترجمه – اما یک رویه برای تمام کارهایی که انجام می‌دهید مشترک است. یک برنامه‌ی راهنما به صورت Markdown بنویسید، آن را برای کل حساب خود ذخیره کنید؛ سپس هر عاملی در هر پروژه و روی هر دستگاهی می‌تواند آن را دریافت کرده و از آن پیروی کند. Brain برنامه‌های راهنما را ذخیره و در اختیار قرار می‌دهد؛ اما هرگز آن‌ها را اجرا نمی‌کند. هیچ پشته‌ی اجرایی، هیچ ترمینالی، و هیچ دسترسی به دستگاه‌های شما وجود ندارد؛ برنامه‌ی راهنما دستورالعمل‌ها را ارائه می‌دهد و عامل شما کار را انجام می‌دهد.

Brain آن‌ها را ذخیره کرده و در اختیار شما قرار می‌دهد؛ نماینده شما آن‌ها را در محیط خودش اجرا می‌کند. ذخیره کردن، دریافت کردن، فهرست‌بندی کردن، حذف کردن — چهار گزینه، کاملاً در اختیار شماست.

قوانین تنها چیزی هستند که به طور خودکار در هر جلسه بارگذاری می‌شوند. هر چیز دیگری — حافظه، دستورالعمل‌ها، تصمیمات — پس از جستجو یافت می‌شود. قوانین از قبل وجود دارند؛ آن‌ها را برای هر کاری که انجام می‌دهید یا برای یک پروژه خاص تنظیم کنید، و آن‌ها نحوه عملکرد هر عامل را در همه جا شکل می‌دهند.

قوانین، برنامه درسی کوراتور است.

پس از هر تبادل، یک مدیر حافظه را می‌خواند و آن را دوباره می‌نویسد: تصمیمات ذخیره می‌شوند، حقایق تغییر یافته در آن گنجانده می‌شوند، و ادعاهایی که واقعیت آن‌ها را رد کرده است، حذف می‌شوند. قوانین شما همان دستورالعمل‌هایی هستند که تعیین می‌کنند چه چیزی اهمیت دارد. این حافظه توسط یک مدل اداره می‌شود که به همان روشی آموزش دیده است که شما یک کارمند جدید را آموزش می‌دهید؛ نه از طریق قوانین و فیلترهای خاصی. شما قانون را یک بار می‌نویسید، و مدیر بدون اینکه سؤال شود، آن را اعمال می‌کند.

شما هرگز یکی را بایگانی نمی‌کنید.

هیچ ذخیره‌سازی، هیچ برچسب، و هیچ روشی برای «یادآوری زمینه کار» وجود ندارد. فرآیند ساماندهی در چند ثانیه پس از تبادل اطلاعات انجام می‌شود، نه زمانی که شما به یاد آورید که درخواست کنید. شما هرگز چیزی را ثبت نمی‌کنید؛ حافظه نیز خودش کارش را انجام می‌دهد، چه کسی به یاد آورد که از آن استفاده کند و چه نه. یک فایل که باید از نماینده شما خواسته شود تا آن را بررسی کند، تنها به اندازه تمایل مدل برای درخواست آن مفید است؛ اما این مدل خودش کار را انجام می‌دهد.

تنها چیزی که هیچ مدلی نمی‌تواند لمس کند.

آرشیو گفت‌وگوهای خام، سند اصلی است و در دسترس هیچ نماینده‌ای نیست. هیچ نماینده‌ای نمی‌تواند یک پیام را حذف کند، و هیچ نماینده‌ای اصلاً نمی‌تواند به اطلاعات مربوط به سه ماه گذشته دسترسی پیدا کند. تهدیدی که مدل‌سازی شده، همان نماینده خود شماست؛ یعنی یک اشتباه یا یک دستور مخرب که در چیزی که از آن خواسته شده بخواند، پنهان شده است. حافظه‌ی تنظیم‌شده، نسخه‌ای تولیدشده است؛ آرشیو، سند اصلی است و متعلق به شما باقی می‌ماند.

← چگونه کار می‌کند نصب در ۶۰ ثانیه