Dokumenty

Zainstalowane, ale najwyraźniej niewykorzystywane? W przypadku platform, które obsługują mechanizm hooków, pamięć jest przekazywana agentowi, a nie ma potrzeby żadnego szkolenia. W przypadku tych, które tego nie robią, konfiguracja zapisuje sekcję pamięci do własnego pliku kontekstowego platformy, dzięki czemu agent wie, że ma ją pobrać. Jeśli pamięć wydaje się być dostępna, ale agent nigdy do niej nie sięga, to właśnie ten plik należy sprawdzić jako pierwszy.

Co instalacja zapisuje w Claude Code

W Claude Code polecenie pip install (brethof-brain install-hooks) utrzymuje jeden zarządzany blok w pliku CLAUDE.md, przepisywany przy każdym rozpoczęciu sesji. To wskaźnik, a nie kopia instrukcji — mówi twojemu agentowi, że pamięć to Brain, jak się do niej dostać oraz że gdy powiesz „zapamiętaj to”, zapis trafia do Brain, a nie do plików pamięci Claude Code na jednym komputerze. Właściwa instrukcja przychodzi na początku sesji. Wtyczka nigdy nie dotyka niczego poza blokiem: twoje własne konwencje pozostają twoje. Aby to wyłączyć, ustaw BRETHOF_BRAIN_NO_CLAUDE_MD=1. Wtyczka nigdy sama tego nie zapisuje: przy instalacji wtyczki wklej blok z pliku README wtyczki do ~/.claude/CLAUDE.md albo poproś o to swojego agenta.

Polecenia i wersje

Wtyczka Claude Code dostarcza trzy polecenia: /recall (natychmiastowe wyszukiwanie), /onboard (pierwsza minuta pracy nad projektem) oraz /curate (zamknięcie sesji). Nie ma potrzeby ręcznego wykonywania żadnych działań – pamięć sama organizuje i uporządkowuje dane w miarę ich pojawiania się.

Zmienia się tylko to, jak rozmawiasz ze swoim agentem. Teraz możesz mówić rzeczy takie jak Co zdecydowaliśmy co do ponownych prób płatności? or Pamiętaj, że to skrzynka na scenie ma stary certyfikat. — Mówiąc prościej, w trakcie rozmowy. Twój agent wybiera odpowiedni narzędzie; ty nigdy nie wymieniasz żadnego z nich.

Co może zrobić twój agent

Nie potrzebujesz tej listy. Jest tutaj po to, abyś wiedział, co jest możliwe, gdy poprosisz o coś konkretnego.

• Znajdź rzeczy — Sprawdź swoją uporządkowaną pamięć lub surowy historial rozmów, gdy potrzebujesz dokładnych słów z poprzedniej sesji.
• Pamiętaj o rzeczach — Zapisz fakt do projektu lub do warstwy wspólnej, która obejmuje je wszystkie.
• Uczyć rzeczy — Z wyjątkiem reguły – rozpocznij projekt zdaniem opisującym to, co w nim jest ważne.
• Inspekcja — wypisz swoje projekty, wypisz, co wie dany projekt, wypisz jego zasady lub przeczytaj jeden zapis.
• Usuń elementy — usuń pojedynczy rekord. Skracanie dokładnej frazy lub usuwanie całego projektu odbywa się w panelu konta.
• Przejrzyj rejestr — zobacz listę niezdecydowanych zamiarów projektu i usuwaj wiersze w miarę podejmowania decyzji.
• Zachowaj podręczniki gry — Zapisz procedurę raz, dla całego konta; pobierz i uruchom ją z dowolnego projektu; wylistuj to, co istnieje; usuń to, co jest nieużywane.

Jedna rzecz, której agent celowo nie może zrobić: Usuń cały projekt. Ten jeden czyn oddziałuje na surowy archiwum, więc pozostaje on w twoim panelu konta, gdzie osoba fizyczna wpisuje nazwę.

Zasady to sposób na unikanie powtarzania się – to konwencje, ograniczenia oraz cenne lekcje, których agenci nigdy nie mogą zapomnieć. Dobre zasady brzmią jak prawa: „nigdy nie uruchamiaj nic w piątek”, „w tym projekcie używa się tabulacji, a nie spacji”, „imię klienta pisze się Brethof, a nie Brefoth”. Krótkie, jednoznaczne i nadal aktualne w przyszłym miesiącu.

Poproś swojego agenta o zapisanie reguły – wtedy zapyta cię o jedno: czy ma to dotyczyć wszystkiego, co robisz, czy tylko tego projektu?

Ta trzecia opcja jest najważniejsza i jest wybierana częściej niż dwie pozostałe. Zasada jest kosztowna: zajmuje miejsce w każdej sesji na zawsze i uczy kuratora, co jest ważne. Przechowywanie zwykłej wiedzy jako zasady to dokładnie sposób, w jaki pamięć się zapełnia, aż nic już nie wyróżnia się.

Zasady uczą kuratora, a nie tylko agenta

Projekt z garstką ostrych zasad zapamiętuje zauważalnie lepiej niż projekt bez żadnych – bo zasady mówią jego kuratorowi, co tam się liczy. Zapisz jedną, a w ciągu kilku minut pamięć tego projektu nauczy się na nowo, czym on jest.

Utrzymywanie ich w ostrości

Zasada powinna być na tyle krótka, by można ją było wypowiedzieć na głos — jeśli się do tego nie nadaje, to prawdopodobnie jest to wiedza ubrana w szaty zasady. Połącz duplikaty w jedną i usuń zasady, które stały się przestarzałe; nic nie usunie ich za ciebie, ponieważ nic innego nie powinno decydować o twoich zasadach. Tuzin zasad, w które wierzysz, jest lepszy od pięćdziesięciu, których przestałeś czytać.

Projekty w praktyce

Jedyną prawdziwą decyzją jest to, w jaki sposób je podzielić: jeden na każdą bazę kodu, klienta lub projekt to wzorzec, który działa. Zbyt mało takich elementów powoduje pomieszanie niespowiązanych ze sobą zadań; zbyt wiele natomiast rozprasza uwagę. Rozpoczęcie projektu od jednozdaniowego opisu jego celu – czym on jest i co należy pamiętać – to najcenniejszy moment, jaki można poświęcić. Dzięki temu od pierwszego dnia wiadomo, jakie są intencje, zamiast pozostawiać to przypadkowi interpretacji fragmentów informacji.

Trzy różne rzeczy są mierzone w inny sposób, i warto wiedzieć, która jest która. Nagrywanie Jest ograniczony przestrzenią przechowywania. Nauka jest ograniczony twoją miesięczną kwotą dozwoloną. Przypomnij Nie jest ograniczane ani czymkolwiek – wyszukiwanie, informacje o sesji oraz przywoływanie informacji na żądanie działają tak długo, jak długo twoja pamięć znajduje się w naszych systemach online.

Jeśli subskrypcja wygaśnie

Brain wstrzymuje działanie natychmiast — nie ma okresu karencji. Twoja pamięć jest archiwizowana po 7 dniach, ostrzeżenie przychodzi około 23. dnia, a usunięcie następuje 30. dnia. Płatne, aktywne konto nigdy nie jest dotykane. Pełny harmonogram oraz powiązane e-maile opisuje Polityka prywatności.

Luka, którą pozostawia granica, i dlaczego nigdy jej nie wypełniamy

Chociaż istnieje taka granica, żadne nowe wspomnienia nie powstają. To powoduje lukę w twojej pamięci obejmującą ten okres. Nie wracamy, by to później uzupełnić.. To jest celowe prawo projektowania, i powinieneś je znać.

Wspomnienie powstaje zawsze tylko w wyniku rozmowy. jak się okazuje. Rekord napisany później, na podstawie materiałów sprzed już kilku tygodni, przepisałby to, co było prawdą od tamtej pory – a nasza pamięć zaczęłaby z pewnością twierdzić rzeczy, które przestały być prawdą. Wolimy zostawić lukę niż wymyślać przekonującą kłamstwo.

Mówiąc wprost: luka jest trwała jako pamięć. Twoja surowa historia rozmów z tamtego okresu wciąż istnieje i nadal jest przeszukiwalna, więc zapis nie przepadł — dziura dotyczy tylko warstwy destylowanej. Im dłużej działa limit, tym bardziej pamięć odbiega od pracy, którą faktycznie wykonujesz. I nie naprawia się sama po wznowieniu: twój agent koryguje nieaktualne wspomnienia w miarę ich napotkania, a pamięć porównuje nowe rekordy ze starymi w miarę ich napływania, wycofując te, którym nowsze wspomnienia przeczą. Oba te procesy biegną naprzód, nigdy wstecz.

Nikt nie zostaje odcięty po cichu. Otrzymujesz e-mail, gdy zbliżasz się do limitu, i kolejny, gdy on zaczyna obowiązywać, powiadomienie w sesji twojego agenta, gdy limit wchodzi, oraz krótką linijkę przy każdym poleceniu, dopóki limit trwa.