Projekty i zasady

Wymień nazwę przy zapisywaniu lub wyszukiwaniu, a projekt istnieje od tego momentu — bez struktury folderów, bez konfiguracji; rozpoczęcie kosztuje dziesięć wiadomości. Każdy projekt ma własną pamięć, własną wiedzę i własny fokus, określony jednozdaniowym celem. Lokalnie przechowywanie to twój własny dysk i twoja prywatna sprawa; hostowane — twój plan obejmuje określoną ilość, a więcej można dodać, gdy potrzebujesz. Pamięć twojej aplikacji to po prostu kolejny projekt, działający na tych samych mechanizmach.

Każdy projekt to specjalista. Ma swoją własną pamięć, swoje własne zasady, swoją historię decyzji. Gdy otwierasz w nim sesję, twój agent przybywa już poinformowany – o zasadach, o sytuacji obecnej, o tym, co zostało postanowione w zeszłym tygodniu. Nie musisz nic ponownie tłumaczyć ani przypominać. Informacje są już dostępne.

Kwota, która pokrywa resztę projektu

Najcenniejszą minutą w pracy nad produktem jest ta, którą poświęcasz na ustalenie zasad projektu. Zapisz je raz – jak ma być realizowany ten projekt, co jest ważne, czego należy unikać – a każda kolejna sesja automatycznie będzie je znać.

Nigdy nie opowiadasz historii swojego projektu dwa razy – ani nowemu agentowi, ani na innym komputerze. Ta jedna minuta jest wykorzystywana tylko raz, a agent, który przyjdzie jutro, już o tym wie.

Notatki: gdzie zatrzymała się ostatnia sesja

Twój agent pisze własne przekazanie — na jakim etapie są prace, co jest aktualne, co dalej — jedna notatka na sesję na projekt, przechowywane są ostatnie pięć. Następna sesja otwiera się z nią. Uruchamiasz komputer, mówisz „continue”, a praca trwa od miejsca, w którym się skończyła.

Warstwa zespołu, według twoich warunków

Kiedy udostępniasz, udostępniasz na swoich warunkach. W pamięci hostowanej klucz nie musi być wszechmocny. Ogranicz go do wybranych projektów, tylko do odczytu lub do odczytu i zapisu — odpowiedni kształt dla kontraktora, zadania CI czy agenta o jednym celu, który nie ma biznesu w zaglądaniu do reszty Twojej pracy. Twój brain, Twoje zasady, Twoje klucze.

Zespoły ludzkie. Podwykonawca otrzymuje klucz, który umożliwia dostęp do projektu klienta i niczego więcej. Gdy umowa się kończy, cofa się jeden klucz – nie rozwiązuje się problemu wspólnej pamięci.

Floty agentów. Zadanie w CI, bot badawczy, agent o jednoznacznym przeznaczeniu — każdy otrzymuje dokładnie tyle pamięci, ile potrzebuje do wykonywania swoich zadań. Agent, który tylko czyta, nigdy nie może nic usunąć.

Wiele harnessów, jedna pamięć. Uruchom Claude Code, OpenClaw i Codex na tym samym Brain – ale przydziel każdemu własny klucz, dopasowany do tego, jak bardzo mu ufasz. Zawsze aktywny agent autonomiczny komunikujący się ze światem zewnętrznym dostaje dostęp tylko do odczytu w jednym projekcie; twoje codzienne narzędzie dostaje wszystko. Wspólna pamięć bez wspólnego pola rażenia – problem, na który natyka się każde rozwiązanie wieloagentowe, rozwiązany tam, gdzie jego miejsce.

Usuwanie jest celowe

Usuwanie jest świadomą decyzją. Wszystko, co przechowujesz, możesz usunąć — projekt, dokładną frazę lub całe konto — z panelu, za swoją własną tożsamością. Usunięcie projektu zabiera ze sobą jego historię; usunięcie konta niszczy zaszyfrowaną pamięć w całości. To, czego agenci mogą, a czego nie mogą dotykać, to osobne pytanie, na które poniżej znajduje się krótka odpowiedź.

Rozdźwięk pomiędzy deklaracją, że coś zrobisz, a faktycznym wykonaniem tego jest tym miejscem, gdzie praca cicho umiera. Ledger wypełnia tę lukę. Gdy twoje rozmowy są archiwizowane, on obserwuje intencje i przekształca każdą z nich w wiersz czekający na ciebie.

Powiedz „sprawdź księgę”, a twój agent wyświetli wiersze jeden po drugim — na każdy odpowiadasz jednym słowem. Te, z którymi skończyłeś, znikają; pozostałe czekają, aż się nimi zajmiesz — albo aż późniejsza praca pokaże, że zostały ukończone, porzucone lub zastąpione, i same znikają. Żadnych statusów, żadnej zaległej tablicy; stos tylko się kurczy. Nic z tego, co chciałeś zrobić, nie znika po cichu.

Pamięć projektu jest prywatna dla tego projektu. Procedura należy do wszystkiego, co robisz. Napisz playbook w markdownie raz, przechowaj go dla całego konta, a każdy agent w każdym projekcie na każdej maszynie może go pobrać i wykonać — wdrożenie, cotygodniowy raport, uruchomienie tłumaczeń — zawsze tak samo.

Proces pracy zapisujesz raz i nigdy więcej. Playbooki nigdy nie są przycinane. Przykładem zastosowania jest atlas: twój agent rysuje mapę całego twojego systemu w postaci playbooków, a reguła mówi każdej sesji, że tam są. Playbooki i atlas →

Każdy projekt jest oddzielony. Ma własne zweryfikowane zapisy, własne zasady, własny graf, własne notatki, własny plan, własny Ledger. Ogólne zasady stoją ponad nimi wszystkimi i sięgają każdego projektu; zasady danego projektu dotyczą tylko jego. Playbooki to jedna półka wspólna dla całego konta, bo procedura napisana raz ma działać wszędzie.

Dwóch klientów oznacza dwa projekty i dwa klucze. W hostowanej pamięci klucz przypisany do jednego projektu nie widzi drugiego, nie może w nim wyszukiwać i nie może zostać poinformowany, że on istnieje. Jedynymi rzeczami, które kiedykolwiek wyglądają na zewnątrz, są te, o które poprosisz: wyszukiwanie wykonane bez podania projektu oraz proposer, gdy uzna, że sesja została zapisana w niewłaściwym miejscu.

Nic nie przenika, chyba że o to poprosisz.

Zasady to stałe instrukcje, ładowane z większością wiadomości. Reszta briefingu przychodzi na początku sesji: czym jest każdy projekt, gdzie zakończyły się ostatnie sesje oraz spis tego, co wiadomo — wszystko przed twoim agentem, zanim odpowie. Ustal zasady dla wszystkiego, co robisz, albo dla jednego projektu, a one kształtują pracę każdego agenta, wszędzie. Zapisanie lub zmiana zasady kosztuje jedną wiadomość; usunięcie jest bezpłatne.

Zasady to program kuratora

Podczas pracy pamięć czyta to, co zostało powiedziane, i zachowuje to, czego będzie potrzebować przyszła sesja: zapisane decyzje, włączone zmienione fakty, usunięte twierdzenia, których rzeczywistość już nie potwierdza. Twoje zasady są programem nauczania, który mówi jej, co ma znaczenie. Prawo piszesz raz, a jest stosowane bez pytania.

Nigdy go nie składasz.

Żadnego zapisywania, żadnego tagowania, żadnego rytuału „zapamiętaj mój kontekst”. Kuratorowanie odbywa się podczas pracy, a nie wtedy, gdy sobie przypomnisz, by o to poprosić. Nigdy niczego nie odprawiasz — a pamięć wykonuje swoją pracę niezależnie od tego, czy ktoś pamięta o jej odpytaniu. Magazyn, którego agent musi zostać poproszony o sprawdzenie, jest tylko tak dobry, jak chęć modelu do pytania; ten wykonuje pracę sam.

Jedna rzecz, której żaden model nie może dotknąć

Surowe archiwum rozmów to oryginalny zapis i jest poza zasięgiem każdego agenta. Zagrożeniem jest twój własny agent – błąd albo złośliwa instrukcja ukryta w czymś, co miał przeczytać – a on i tak nie może usunąć ani jednej wiadomości ani naruszyć twojej niedawnej historii. Archiwum pozostaje twoje.

← Jak to działa Powiedz swojemu agentowi, żeby to zainstalował