Docs

Geïnstalleerd maar schijnbaar ongebruikt? Waar een platform hooks ondersteunt, wordt het geheugen naar je agent gepusht en hoeft er niets aangeleerd te worden. Waar dat niet zo is, schrijft de setup een geheugensectie in het eigen contextbestand van het platform, zodat de agent weet dat hij moet halen. Als het geheugen verbonden lijkt maar de agent er nooit naar grijpt, is dat bestand het eerste om te controleren.

Wat het in Claude Code schrijft

In Claude Code houdt de pip-installatie (brethof-brain install-hooks) één beheerd blok in je CLAUDE.md bij, dat bij elke sessiestart wordt herschreven. Het is een verwijzing, geen kopie van de instructie — het vertelt je agent dat het geheugen de Brain is, hoe je die bereikt, en dat wanneer je “onthoud dit” zegt, het naar de Brain gaat, niet naar Claude Codes eigen geheugenbestanden op één machine. De echte instructie komt bij de sessiestart binnen. Het raakt nooit iets buiten het blok aan: je eigen conventies blijven van jou. Om het uit te schakelen, stel je BRETHOF_BRAIN_NO_CLAUDE_MD=1 in. De plugin schrijft het nooit: bij een plugin-installatie plak je het blok uit de README van de plugin in ~/.claude/CLAUDE.md, of vraag je je agent dat te doen.

Commando's en versies

De Claude Code-plugin levert drie commando's: /recall (nu zoeken), /onboard (de eerste minuut van een project) en /curate (een sessie afsluiten). Er is niets dat je met de hand hoeft te draaien — het geheugen curateert en opruimt terwijl de records binnenkomen.

Wat verandert, is hoe je met je agent praat. Je kunt nu dingen zeggen als Wat hebben we besloten over de herhalingspogingen voor de betaling? or Onthoud dat de staging-box degene is met het oude certificaat. — In eenvoudige taal, middenin een gesprek. Je agent kiest het juiste hulpmiddel; jij noemt er nooit één.

Wat je agent kan gebruiken

Je hebt deze lijst niet nodig. Hij is er zodat je weet wat mogelijk is wanneer je om iets specifieks vraagt.

• Dingen vinden — Zoek in je geselecteerde geheugen of in het originele gespreksverloop wanneer je de exacte woorden uit een eerdere sessie nodig hebt.
• Dingen onthouden — Sla een feit op in een project, of in de gedeelde laag die ze allemaal omvat.
• Dingen leren — Sla een regel op, of begin een project met een zin die beschrijft wat erin belangrijk is.
• Zaken inspecteren — lijst je projecten op, bekijk wat een project weet, bekijk zijn regels, of lees één record.
• Dingen verwijderen — verwijder een enkel record. Het zwart maken van een exacte zin of het verwijderen van een heel project gebeurt in het accountpaneel.
• Bekijk de ledger — zie de stapel onbesliste intenties van een project, verwijder regels naarmate je ze beslist.
• Houd de spelregels bij — Sla een procedure één keer op, voor het hele account; haal hem op en voer hem uit vanuit elk project; zie wat er beschikbaar is; verwijder wat niet meer wordt gebruikt.

Eén ding dat een agent bewust niet kan doen: Een heel project verwijderen. Die ene actie bereikt het ruwe archief, zodat het in je accountpaneel blijft, waar iemand de naam intypt.

Regels zijn de manier om te voorkomen dat je jezelf herhaalt – de conventies, beperkingen en moeizaam verworven correcties die je agenten nooit mogen vergeten. Goede regels klinken als wetten: “Gebruik nooit op vrijdag,” “Dit project gebruikt tabbladen, geen spaties,” “De naam van de klant wordt Brethof geschreven, nooit Brefoth.” Kort, duidelijk, en nog steeds van toepassing volgende maand.

Vraag je agent een regel op te slaan en hij stelt je één ding: is dit voor alles wat je doet, of alleen voor dit project?

Die derde optie is de belangrijkste, en wordt vaker gekozen dan de andere twee. Een regel is duur: hij neemt voor altijd ruimte in in elke sessie, en hij leert de curator wat belangrijk is. Gewone kennis als regel opslaan, zorgt er precies voor dat herinneringen verstoppertje spelen totdat er niets meer opvalt.

Regels leren de curator, niet alleen de agent

Een project met een paar scherpe regels onthoudt merkbaar beter dan een zonder — want de regels vertellen de curator wat daar telt. Sla er één op en binnen enkele minuten heeft het geheugen van dat project opnieuw geleerd wat het project is.

Ze scherp houden

Een regel moet kort genoeg zijn dat je hem nog hardop zou uitspreken — past het niet, dan is het waarschijnlijk kennis in de kleren van een regel. Voeg duplicaten samen tot één en verwijder regels die verouderd zijn; niets snoeit ze voor je bij, want niets anders mag beslissen wat jouw wetten zijn. Twaalf regels waarin je gelooft, verslaan vijftig die je niet meer leest.

Projecten in de praktijk

De enige echte beslissing is hoe je ze indelt: één per codebase, klant of onderneming is het werkende patroon. Te weinig en ongerelateerde taken mengen zich met elkaar; te veel zorgt ervoor dat de context verspreid raakt. Een project beginnen met een doel in één zin – wat het is en wat er onthouden moet worden – is de minuut met het grootste nut die je kunt besteden. Dit leert de beheerder al vanaf dag één, in plaats van dat hij je intentie uit fragmenten moet afleiden.

Drie verschillende zaken worden op verschillende manieren gemeten, en het is de moeite waard om te weten welke wat is. Opnemen Het wordt beperkt door opslagruimte. Leren wordt beperkt door uw maandelijkse toelage. Herinneren wordt niet beperkt door iets — zoeken, sessie-informatieverstrekking en herinnering op verzoek blijven werken zolang uw geheugen zich op onze live-systemen bevindt.

Als de abonnement verloopt

De Brain stopt onmiddellijk — er is geen overgangsperiode. Je geheugen wordt na dag 7 gearchiveerd, je krijgt rond dag 23 een waarschuwing, en op dag 30 wordt het verwijderd. Een betaald, actief account wordt nooit aangepast. Het volledige schema, en de e-mails die erbij horen, staan in de Privacy Policy.

De opening die een limiet achterlaat, en waarom we die nooit opvullen

Zodra een limiet wordt bereikt, worden er geen nieuwe herinneringen gecreëerd. Dit zorgt voor een leegte in je geheugen voor die periode. We gaan niet terug om het later in te vullen.. Dat is een bewuste ontwerpregel, en je zou die moeten kennen.

Een herinnering ontstaat alleen uit een gesprek. toevallig. Een verslag dat later wordt opgesteld, op basis van materiaal dat al weken oud is, zou wat sindsdien waar is overschrijven – en je geheugen zou er dan zelfverzekerd zaken van beweren die niet langer waar zijn. We geven liever een leegte achter, dan dat we een zelfverzekerde leugen creëren.

Kortom, helder gezegd: het gat is permanent als geheugen. Uw oorspronkelijke gespreksgeschiedenis uit die periode is er nog steeds en blijft doorzoekbaar, dus het archief is niet verloren — alleen de gedistilleerde laag heeft een gat. Hoe langer een limiet van kracht blijft, hoe verder uw geheugen afwijkt van het werk waarmee u daadwerkelijk bezig bent. En het herstelt zich niet wanneer u verdergaat: uw agent corrigeert verouderde herinneringen zodra hij ze tegenkomt, en het geheugen toetst nieuwe records aan oude zodra ze binnenkomen, waarbij de records die door uw nieuwere herinneringen worden tegengesproken worden buitengezet. Beide processen lopen vooruit, nooit achteruit.

Niemand wordt stilletjes afgesloten. Je krijgt een e-mail wanneer je een limiet nadert en nog een wanneer deze ingaat, een bericht in de sessie van je agent zodra de limiet begint, en een korte notitie bij elke prompt zolang de limiet van kracht is.